Πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ τις σκέψεις μου για κάποιο καθαρά προσωπικό μου ζήτημα. Ομολογουμένως και τη προηγούμενη φορά έγραφα για ένα πολύ παρόμοιο θέμα. Δε θα μπω στον πειρασμό να πάω σε εκείνη τη σελίδα του blog που τα γράφω γιατί αυτή τη φορά όμως έχω μία κάπως διαφορετική οπτική.

Οι άνθρωποι προδίδουν και προδίδονται. Έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται. Ο κόσμος είναι φτιαγμένος για τους άδικους ανθρώπους που καταφέρνουν να παραμένουν στα πλαίσια της τυπικής νομιμότητας και μερικές φορές και αυτών που τη παραβιάζουν, αν είναι αρκετά έξυπνοι για να αποφύγουν τη σύλληψη. Αν μέσα στο ζωώδη κόσμο που ζούμε πεις ότι για μία μέρα όλα τα εγκλήματα θα παραγραφτούν, την επόμενη οι μισοί δε θα ζουν. Άλλοι θα σκοτώσουν γιατί το θέλουν, αλλά φοβόταν την ποινή, άλλοι για να δουν από περιέργεια πώς είναι και άλλοι απλά γιατί τους άφησαν. Οι τελευταίοι είναι και οι πιο επικίνδυνοι. Μπορεί την ίδια στιγμή να δίνουν φαγητό σε έναν τυχαίο άστεγο στο δρόμο και να κλέβουν τη μπουκιά από το στόμα του ίδιου τους του παιδιού.

Προκαταβολικά λέω ότι δε την έχω δει Μεσσίας. Ούτε είμαι θρήσκος. Καθόλου. Πιστεύω όμως ακράδαντα στην καλή φύση του ανθρώπου. Δυστυχώς, πιστεύω και στην εκδικητικότητα του. Η πιο συχνή συμβουλή που θα ακούσει κανείς από την ηλικιακή τάξη που κυβερνά τον κόσμο, ούτε λίγο ούτε πολύ λέει ότι για να επιβιώσεις πρέπει να κλέψεις και να αδικήσεις τον συνάνθρωπό σου. Οι περισσότεροι μικρότεροι σε ηλικία το κάνουν χωρίς να το συνειδητοποιούν και οι περισσότεροι μεγαλύτεροι είτε φοβούνται πλέον τον θάνατο και το αποφεύγουν, είτε πια δε τους δίνεται η δυνατότητα. Το βασικότερο επιχείρημα είναι ότι από τη στιγμή που το κάνουν οι άλλοι, γιατί δε θα πρέπει να το κάνεις εσύ; Η ίδια, δηλαδή, λογική που ισχύει για τη διαφθορά. Από τη στιγμή που όλοι λαδώνουν, γιατί να μη το κάνεις κι εσύ; Εσύ δε κατούρησες σε πηγάδι… Φαύλος κύκλος. Ένας κύκλος που δε σπάει παρά μόνο αν ήταν αντίστροφος. Αν όλοι ήταν δίκαιοι, ο ένας που θα είναι άδικος θα οδηγήσει κι άλλους στην αδικία. Σε έναν άδικο κόσμο, αυτός που είναι δίκαιος, είναι μόνο κορόιδο και αδύναμος. Το παράδειγμα του είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Όλοι προσπαθούν να σου δείξουν ότι πρέπει να είσαι όρνεο της εμπιστοσύνης και της τιμιότητας των άλλων. Όταν κάποιος δείχνει έστω και το παραμικρό σημάδι τέτοιας αδυναμίας, πάντα κάποιος σπεύδει να καρφώσει ένα μαχαίρι εκεί.

Ε, λοιπόν, γυρνάω και το άλλο μάγουλο. Και επιτέλους κατάλαβα τι σημαίνει αυτό. Θα σε καρφώσει πισώπλατα κάποιος μία φορά και θα περιμένει ότι θα τον μισήσεις. Αν τον μισήσεις, το χωροχρονικό συνεχές διαστρεβλώνεται όσο χρειάζεται ώστε να είναι δικαιολογημένο να καρφώσει κάποιος πισώπλατα κάποιον που τον μισεί και έτσι ο άλλος βρίσκει τρόπο για να δικαιολογήσει τις πράξεις του. Αν τον συγχωρέσεις, θα σε ξανακαρφώσει, περιμένοντας ότι θα τον μισήσεις ακόμα περισσότερο για να πει τελικά «Κοίτα να δεις, τελικά καλά του έκανα. Λες και το ‘ξερα τι καθίκι ήταν». Όσο τον συγχωρείς, θα σε καρφώνει. Μέχρι που θα κουραστεί και δε θα έχει πια τη δύναμη να σηκώσει το μαχαίρι για να σε καρφώσει. Κάπου εκεί ίσως (ίσως και όχι) συνειδητοποιήσει ότι η συγχώρεση είναι κάτι που όλοι ξέρουν να απαιτούν από τους άλλους, αλλά σχεδόν κανένας δε τη προσφέρει. Και αυτό γιατί κανείς τους δε ξέρει τι να κάνει την δεύτερη ευκαιρία που του δίνεται. Οπότε τη σπαταλά, όπως σπατάλησε τη πρώτη περιμένοντας τη στιγμή που οι ευκαιρίες και η συγχώρεση στερεύσουν για να προχωρήσουν στο επόμενο θύμα τους. Όπως ένα μικρό παιδί με ένα σκύλο. Θα το κλωτσήσει μία φορά, το σκυλί θα φοβηθεί και θα φύγει τρέχοντας, το παιδί θα το ξαναφωνάξει και το σκυλί θα ξανάρθει. Θα το ξανακλωτσήσει και το σκυλί θα φύγει πάλι τρέχοντας. Και θα γυρίσει κάθε φορά που το παιδί το φωνάζει. Από ένα σημείο το παιδί δε θα ξέρει πια τι να κάνει τις ευκαιρίες που του δίνει ο σκύλος. Τότε, ή θα μισήσει το σκύλο που του άνοιξε τα μάτια ώστε να μισήσει τον εαυτό του, ή θα γίνει καλύτερος άνθρωπος. Και τότε δε θα μισεί ούτε το σκύλο ούτε τον εαυτό του.

Έχω κάνει ανθρώπους να μισήσουν τους εαυτούς τους με αυτό τον τρόπο. Με λυπεί όταν συμβαίνει. Γιατί απλά συμφιλιώνονται με τις πράξεις τους και τις δέχονται σα να είναι η πραγματική τους φύση. Όταν κάποιος φτάσει σε αυτό το σημείο, δε μπορώ να τον βοηθήσω πια., όσο κι αν το θέλω, οπότε τον αφήνω να τραβήξει το δρόμο της μοίρας που διάλεξε. Αν ο άλλος όμως καταφέρει να φτάσει σε αυτή τη μία στιγμή πραγματικής διαύγειας (πράγμα πραγματικά δύσκολο) και καταλάβει πώς να διεκδικεί το σεβασμό από τον εαυτό του, καταλαβαίνει πώς να διεκδικεί το σεβασμό κι από τους άλλους.

Δε πρόκειται να ζητήσω αγιοσύνη. Ξέρω να συγχωρώ, αλλά δε ξέρω πώς να ξεχνάω. Γι αυτό το λόγο, υπάρχουν άνθρωποι που τους έχω συγχωρέσει για πολλά μικρά πράγματα, αλλά όχι για το άθροισμά τους. Μία στις τόσες, όμως, για διάφορους λόγους κάθε φορά, προσπαθώ να σπρώξω κάποιον άνθρωπο στο σταυροδρόμι αυτό που θα επιλέξει τον τρόπο που θέλει τελικά να ζήσει τη ζωή του. Την απόφαση του δε θα μου την πει ποτέ, ίσως να μη τη πει ούτε στον εαυτό του, αλλά θα την καταλάβω όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, όπως καταλαβαίνω πότε ο άλλος έχει φτάσει τελικά στο σταυροδρόμι. Το επόμενο βήμα που θα κάνει, η επόμενη μικρή κίνηση, η ελάχιστη πρωτοβουλία που θα πάρει θα είναι αυτή που θα καθορίσει το πώς θα βλέπει τον εαυτό του από εκείνη τη στιγμή και έπειτα. Αν με καρφώσει πισώπλατα ξανά, η απόφαση που έχει πάρει θα είναι προφανής. Σε κάθε περίπτωση, η συνείδηση μου θα είναι καθαρή. Μπορεί κανένας να μη το εκτιμήσει ποτέ αυτό, ίσως ούτε εγώ, αλλά τουλάχιστον θα μπορέσω κάποια στιγμή να κοιμηθώ ξανά ήσυχος τα βράδια. Και δε θα αναρωτιέμαι με πόνο για το τι θα συνέβαινε αν έδινα τελικά αυτή τη μία τελευταία ευκαιρία.

 Ε: Πώς φαίνεται ότι έχει εξαπλωθεί η παγκοσμιοποίηση;
 Α: Μπαίνουν τα ΕΚΑΜ στα Ζωνιανά και παραλύει η οικονομία της Ολλανδίας.